ಅನುದಿನ ಚರಿತೆ | ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ; ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು

S L Bhairappa

ಪ್ರಭುತ್ವ ಇಲ್ಲವೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಜನರು, ತಾವು ನಂಬಿದ್ದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸತ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೋ ಆ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಜನಪದರು ತಮ್ಮ ಸತ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನೇ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. 'ಸತ್ಯ'ದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವವರು ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ

ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಗಳು, ವಾದ-ವಿವಾದಗಳು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ನಡೆದಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಹಿತಿ ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಾತಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಂದರೆ, ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇರಬೇಕು, ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಇರಬಾರದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇವರು ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳ ಬಗೆಗೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕುರಿತು ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಾರೆ.

ಭೈರಪ್ಪನವರು ಚರಿತ್ರೆ ಕುರಿತು ಮಂಡಿಸಿದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆಗಳು ಸಿಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಿಗದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಜೊತೆಗೆ ಅದನ್ನು ತಿರುಚುವ ಹುನ್ನಾರಗಳು ಚರಿತ್ರೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆದಿವೆ. ಚರಿತ್ರೆಯ ನಿರೂಪಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ನಿಲುವು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ಮನಗಾಣುವ ವಿಧಾನ ಯಾವುದು? ಸತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಹುಸಿ ಕಲ್ಪನೆಯೇ? ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು ಬದುಕಿನ ಕ್ರಿಯಾವರ್ತುಲಕ್ಕೆ ಹೊರತಾದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳೇ? ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವ ಎರಡೂ ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ನೆಲೆಗಳೇ? ಅಥವಾ ಅವೆರಡೂ ಒಂದಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನೇ ಚರಿತ್ರೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆಯೇ? ಹಾಗಾದರೆ, ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಐತಿಹ್ಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಸರಿಸಿದ ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕ ನಿಲುವುಗಳು ಯಾವುವು? ಈ ನಿಲುವುಗಳ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಯಾವುವು? ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆ ಎಂಬ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಏಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ವಿಷದೀಕರಿಸಲು ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ಚಾರಿತ್ರಿಕ ನಿಲುವು, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶ ಹಾಗೂ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ಪರಿಭಾವಿಸುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ತೊಡಕುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಚ್ಚಳ. ಚರಿತ್ರೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಾಮಾಜಿಕತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ರಾಜಕಾರಣ ಮೊದಲಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಚಿಂತನೆಯ ಮಾದರಿಗಳು ಧರ್ಮದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದರಿಂದ ಈ ತೊಡಕಿನ ತೀವ್ರತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಮ್ಮಡಿಸಿದೆ.

Image
Gandhi in London 1931
ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ (1931)

ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುವ ಮಾದರಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನವನ್ನು ಕೊಡುವುದಾದರೆ, ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನದ ವಿವಿಧ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಚರಿತ್ರೆ ಇಲ್ಲವೇ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ನಿರೂಪಣೆಗಳು ಬಹುಳತೆಯ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಏಕಮುಖಿ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ತಾತ್ವಿಕತೆಗೆ ಹೊರತಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸನಾತನಿ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ನಿರ್ವಚಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಲ್ಪಿತ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಳಿತು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕಿನ ರೂಪಕಗಳ ಡೈಕಾಟಮಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮನ್ನು ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ವಾರಸುದಾರರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಳಿತಿನ ಇಲ್ಲವೇ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ಕಲ್ಪಿತ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೇಡಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಮೀರದೆ, ಚರಿತ್ರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ರಾಜಕಾರಣ, ಜಾನಪದ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗೆಗೆ ಜನಪರ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ತಾಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ತರವೇ ಸರಿ. ತಿಳಿವಿನ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಏಕಮುಖಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಅಪಾಯಗಳನ್ನೇ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಎಂದು ನಂಬಿಸುವ ಹುನ್ನಾರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ಸಾಂಸ್ಥೀಕರಣಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇನೂ ಹೊಸ ಹುನ್ನಾರವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಇವತ್ತು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮೂಹಗಳ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಗತಿಗೆ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ, ಅಂತಹದೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕವೇ ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಸತ್ಯವೆಂದರೇನು ಮತ್ತು ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅನುಸಂಧಾನದ ಸ್ವರೂಪ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಈ ಲೇಖನ ಓದಿದ್ದೀರಾ?: ಅನುದಿನ ಚರಿತೆ | ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುವುದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯೇ?

ಸತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯ. ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸತ್ಯದ ಸುತ್ತ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳು ಬೆಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಒಂದೊಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲೂ ಸತ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ದರ್ಶನವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿರ್ವಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಸತ್ಯದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವೂ ಮತ್ತು ಸರಳವೂ ಆಗಿ ಕಂಡಿದೆ. 'ಕಂಡಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೊರತು, ಅದು ಸರಳವಾಗಿದೆ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ನಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಗೊಳಿಸುವ ಬಗೆಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಂತಿವೆ. ಸತ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತತ್ವವೇ ಬಹುವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ನಿಲುವು ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಸತ್ಯದ ರೂಪಕವನ್ನಾಗಿಯೇ ನಂಬಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ ದಿಟ. ಆದರೆ, ಗಾಂಧಿಯವರ ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆ ಅಥವಾ ಹುಡುಕಾಟದ ನೆಲೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಆಶಯವನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೋತಿದ್ದೇವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಗೋವಿನ ಹಾಡಿನ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಕೂಡ ಸತ್ಯದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನಾವು ಇದುವರೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ, ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪಠ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಏಕಮುಖಿ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಚಲನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು, ನಾವು ಇವತ್ತು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು ತಲುಪಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಯಾರು ಹೊಣೆಗಾರರು ಮತ್ತು ಯಾರು ಉತ್ತರದಾಯಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಕಥನ, ಗೋವಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂಬಂತಹ ಪಠ್ಯಗಳು ಮುಖ್ಯವಾದಷ್ಟು ಗಾಂಧಿಯವರ ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟ ಕುರಿತ ನಿಲುವುಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಸನಾತನಿಯಲ್ಲ; ಅದು ನಿತ್ಯವೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಮಾನ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಾಂಧಿಯವರು ನಂಬಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಜೊತೆಗಿನ ಅವರ ಅನುಸಂಧಾನವೂ ಪ್ರಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಗಾಂಧಿಯವರ ಸತ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕಾಲ-ದೇಶಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಅನುಸಂಧಾನವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಸಾಕ್ಷಾಧಾರಗಳ (ಎಂಪರಿಕಲ್) ಮೂಲಕ, ಇಲ್ಲವೇ ವೈಚಾರಿಕ (ರ‍್ಯಾಶನಲ್) ನೆಲೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಮಾನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಾಂಧಿಯವರ ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆಯ ನಿಲುವುಗಳು ಪ್ರಚುರಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಮೂಹಗಳ ನೆನಪಿನ ಕಥನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ.

Image
concept of spreading lies
ಕಲಾಕೃತಿ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ ಇಂಟೆಲೆಕ್ಟ್ ಜಾಲತಾಣ

ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕುರಿತು ಹಲವು ಬಗೆಯ ಚಿಂತನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಈ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವದ ಸ್ವರೂಪವು ಕಾಲ-ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಸ್ವರೂಪ, ಉದ್ದೇಶ, ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣದ ನೀತಿಗಳು ಮೈದೋರುವ ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳು ಕಾಲ-ದೇಶದ ಲಯಗಳನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೇ ರಾಜಕೀಯ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಭುತ್ವ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಭುತ್ವವು ರಾಜಕಾರಣದ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಶದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ನಿಲುವುಗಳು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ 'ಸತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ' ಎನ್ನುವ ನುಡಿಗಟ್ಟು ಅಪಹಾಸ್ಯದ ರೂಪಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಸಮೂಹಗಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡುವ ಒಂದೊಂದೂ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಘಟನೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಮಾತಿನ ಹಿಂದಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಬದುಕಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬದುಕು ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ, ಬದುಕಿನ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುರಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಚರಿತ್ರೆ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ನಡುವಣ ಸಾವಯವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಹೋದರೆ ಸತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಸಮೂಹಗಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿರುವ ಕುಮಾರ ರಾಮ, ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್, ಮಲೆ ಮಾದೇಶ್ವರ, ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫ ಹಾಗೂ ಗುರು ಗೋವಿಂದ ಭಟ್ಟ ಅವರ ಬಗೆಗಿನ ನಿರೂಪಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯದ ನೆಲೆಗಳು ಯಾವುವು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಅಂದರೆ, ಜನರ ನಂಬಿಕೆಯ ಲೋಕವನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮೈದಾಳಿದ ಟಿಪ್ಪು ಮತ್ತು ಕುಮಾರ ರಾಮ ಅವರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವೂ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ರೂಪಕವೂ ಆಗಿವೆ. ದಿಟವಾದ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕಥನ, ಲಾವಣಿ ಹಾಗೂ ಜಾನಪದೀಯ ನಿರೂಪಣೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಹುಲಿ ಎಂದೋ ಇಲ್ಲವೇ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಪರಾಕ್ರಮದ ರೂಪಕವನ್ನಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕಥನಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಣ್ಣನೆಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಇವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಪುರಾವೆಗಳಾಗಲೀ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ನಾವು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುತ್ತೇವೋ, ಅವುಗಳು ಕೂಡ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿದ ಜನರಿಂದ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟೋಣಗಳೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಭುತ್ವ ಇಲ್ಲವೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಜನರು, ತಾವು ನಂಬಿದ್ದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸತ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೋ ಆ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಜನಪದರು ತಮ್ಮ ಸತ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಥನಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಜನಸಮೂಹಗಳ ನಂಬಿಕೆಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಸತ್ಯದ ಜೊತೆಗಿನ ಅನುಸಂಧಾನವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ನಿಲುವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮುಖ್ಯ ಚಿತ್ರ: ಸಾಹಿತಿ ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ | ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: 'ದಿ ಹನ್ಸ್‌ ಇಂಡಿಯಾ' ಜಾಲತಾಣ
ನಿಮಗೆ ಏನು ಅನ್ನಿಸ್ತು?
2 ವೋಟ್